Wie mij een beetje kent, weet dat ik de schrijfmicrobe te pakken kreeg in het vijfde leerjaar na een workshop gedichten schrijven in het kader van Gedichtendag. Ergens ben ik er heilig van overtuigd dat als ik die workshop niet had gekregen, ik vandaag geen auteur zou zijn. Om die reden is het geven van workshops en lezingen op scholen altijd één van mijn grootste schrijversdromen geweest.
Daarom begon ik aan de start van 2023 met het samenstellen van de nodige documenten om een aanvraag in te dienen bij Auteurslezingen. Deze organisatie van Literatuur Vlaanderen beheert het platform waar scholen, bibliotheken, culturele centra, etc. een keuze kunnen maken uit een hele lijst aan auteurs en illustratoren om hun programma aan te vullen met een leerzame lezing of leuke workshop.
Auteurslezingen hanteert – begrijpelijk – best strenge criteria qua toelating tot deze lijst, dus ik stuurde mijn aanvraag met een klein hartje in, ergens mezelf al voorbereidend op een afwijzing.
Die kwam er echter niet! Want sinds juli 2023 sta ik dus als auteur op de website van Auteurslezingen! Dit nieuws deelde ik natuurlijk meteen op mijn sociale media en ik besloot tevens enkele scholen uit de buurt te contacteren.
Tot mijn grote verbazing stuurde de directrice van mijn eigen vroegere basisschool me een mailtje terug dat ze heel graag een lezing wilde boeken voor het vijfde en zesde leerjaar. En zo gebeurde het dat mijn schrijfcarrière zowat full circle kwam met mijn allereerste auteurslezing ooit op de plek waar de schrijfmicrobe me vastbeet en nooit meer losliet.
De rit naar vrije basisschool De Duizendpoot is voor mij nog geen vijf minuten lang, en toch voelde het enorm lang aan. Maar dat kon natuurlijk ook aan mijn zenuwen liggen. Want mijn allereerste lezing ooit, in een slot van twee uur, met meer dan veertig kinderen die al dan niet enthousiast zijn over lezen,… Ja, mijn buik deed enorm raar op dat moment.
Door het aantal leerlingen vond de lezing dan ook nog plaats in de sportzaal waardoor ik tevens zenuwachtig was omtrent de techniek aangezien we van een smart board in een klaslokaal naar een beamer in de turnzaal gingen. Gelukkig kregen we alles netjes aan de praat en opgesteld voordat de laatste bel van de middagspeeltijd ging en de kinderen met hun leerkrachten de zaal betraden.
De zenuwen bleven door mijn lijf gieren tijdens de introductie van de directrice (die de lezing ook kwam bij wonen) maar zodra ik begon te praten, viel alle stress weg. Toegegeven, niet alles liep perfect. Zo hadden de kinderen heel veel vragen die ze tussendoor probeerden te stellen én werkte het geluid van mijn boekentrailer niet op de beamer.
Toch wist ik de groep aan jonge lezers twee uur lang te boeien met mijn persoonlijke verhaal van hoe ik ben begonnen met schrijven (de workshop op hun school vormde natuurlijk een extra leuke anekdote), toonde ik dus mijn gloednieuwe boekentrailer van ‘Muse Academy 1: Het geheim van Helikon’, las ik uit dat boek een stukje voor, deden we een leuke quiz die hen liet ontdekken tot welke inspiratielijn van de Muzen ze behoorden en sloot ik af met een leuk signeermoment. Ik had namelijk voor iedereen een Morgan Blade postkaartje voorzien waarop ik een boodschap en handtekening kon plaatsen.
Dit moment werd extra speciaal toen het de beurt was aan Helena, een meisje uit het vijfde leerjaar. Zij had me al tijdens de lezing verteld dat ze thuis een groot schrift had waar ze een lang verhaal in aan het schrijven was. Ze werkte er al sinds vorig schooljaar aan en schreef telkens trouw verder na haar huiswerk.
Toen het haar beurt was voor een handtekening, moest ik het dan ook signeren als ‘Aan Helena, mijn opvolgster’. Daarna liet ze me nog weten dat ze het nu toch wel zeker wist! Later werd ze schrijfster! En op dat moment voelde het even alsof tienjarige-ik voor me stond en dat was toch even een emotioneel momentje.
Van de directie mocht ik daarnaast een boekenverkoop houden met pre-orders. Hiervan waren er al enkele geplaatst voor de lezing en ook de school zelf kocht de boeken in naam van Sinterklaas zodat ze een vast plekje zouden krijgen in de schoolbibliotheek.
De twee weken die volgden, kreeg ik echter nog mails. Of ik toch nog eens langs de school wilde passeren omdat er nog kinderen hadden aangegeven dat ze graag een boek van me wilden. Dat deed ik dus met veel plezier! En zo hoorde ik dan weer van de directrice dat mijn boeken in de schoolbib zeer populair waren en zelfs een wachtlijst hadden, en dat mijn verhalen/mijn bezoek nog steeds hét gespreksonderwerp op de speelplaats was. Je kan je dus best wel voorstellen dat ik naar huis ‘zweefde’ na die mooie woorden.
Ben je benieuwd naar mijn beleving van mijn allereerste auteurslezing ooit? Dan heb ik goed nieuws, want met toestemming van de school mocht ik enkele stukjes filmen waardoor ik ook van deze ervaring een vlog kon maken!